a d a y w e e k l y

By teppei78
วันเคลื่อน เดือนคล้อย … แต่ชีวิตน้อยๆ ของเราก็ยังจมอยู่ที่เดิม “คนเราควรทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง
แล้วก้าวไปข้างหน้า แต่แ_งทำไม
ผมไปไหนไม่ได้ซักที” มีหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากทำ แต่ก็ยังไม่ได้ทำ เคยคิดมั๊ยว่า ในหนึ่งวัน
เรามี 24 ชั่วโมงเท่าคนอื่นรึป่าวน่ะ
คงจะเท่ากันอยู่แล้วล่ะ แต่ทำไมบางคนสามารถที่จะทำอะไรมากมายหลายอย่างได้ในหนึ่งวัน
แต่สำหรับเราวันหนึ่งมันเลยผ่านมา
แล้วก็เลยผ่านไป เราใช้เวลาไม่คุ้มค่ารึป่าวน่ะ ต่อจากนี้ไปเราต้องมีวินัยกับตัวเองและบริหารเวลา
ให้เกิดประโยชน์กับตัวเองและผู้อื่น
บ้างซะแล้วล่ะ… บางวันก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่บางวันมันก็ช่างเนิ่นนานกว่ามันจะพ้นจะผ่าน

เมื่อไหร่หนึ่งวันจะผ่านซักที…เฮ้อ
วันนึงเรานั่งมองกองซีดีที่แถมมากับนิตยสาร DDT ที่เราอ่านประจำแต่น้อยครั้งมากที่จะหยิบมาฟัง

อาจเป็นเพราะเราไม่มีเครื่องเล่น
ซีดีด้วยมั้ง แต่ถ้าอยากฟังต้องฟังจากคอมฯ… เดือนนี้น้องสาวกลับบ้านเลยไปยืมเครื่องเล่นซีดี
เค้ามา แล้วก็หยิบเอาซีดีที่เก็บไว้ตาม
ตรอกซอกซอยของมุมห้องที่แสนจะกะทัดรัด มาฟังในยามที่กลับมาจากทำงาน มีหลายเพลงที่
เพราะมาก หลายเพลงที่แปลก แปลก!!
ไม่คิดว่าจะแต่งเป็นเพลงได้ก้แต่งจนได้ อย่างโฆษณาที่ผู้ชายคนนึงปวดท้องแล้วไปขอซื้อ
ทิชชู่กะอาซิ้ม… ชื่อเพลงไม่ไหวแล้ว..ฮามาก
และนี่ก็เป็นอีกเรื่องนึงที่อยากทำแล้วก้ได้ทำแล้ว… หนทางหมื่นลี้ ยังมีก้าวแรกเลย เน้อ ค่อยๆ เป็น
ค่อยๆ ไป ล่ะกัน ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าน่ะ
อาทิตย์นี้และอาทิตย์ที่ผ่านมา เราได้เจอกับเธอคนนั้นบ่อยครั้ง แต่ทำไมน่ะเราจะชอบช่วงเวลา
ที่เจอเค้าอยู่บนรถมากกว่า
ก็แน่อ่ะดิ
เพราะดูมันเป็นพื้นที่ส่วนตัวสำหรับเรา (แค่ได้พบเธอ…ระหว่างทาง) มีเรื่องที่ทำให้ดีใจมาก
อีกเรื่องคือ ร้านขายน้ำปั่นที่เราชอบกินมาก
พี่เค้ากลับมาขายอีกครั้ง เพราะก่อนหน้าที่ไม่เห็นมาขายหลายเดือนแล้ว ถามคนแถวนั้นก็บอกว่า
เลิกขายไปแล้ว เราก็เสียใจไปอยู่พักนึง
เพราะเค้าทำน้ำส้มปั่นอร่อยมาก ที่ชอบกินเพราะอยากจะเลิกกินน้ำอัดลม เลยต้องหาสิ่งทดแทน

แล้วก็ทดแทนได้จริงๆ วันนี้เลยซื้อมา
สองถุงเลย ระหว่างที่เดินกลับห้อง เจอพี่สุดเท่! ที่ขายกระเพาะปลาแกจอดรถในซอย เค้ายังวัยรุ่น
อยู่เลยแต่ก็ยังทำมาหากินโดยขี่มอไซต์
และพ่วงหม้อกระเพาะปลาด้านข้าง ที่เรียกเค้าว่าพี่สุดเท่! เพราะเค้าเรียกเราว่า “น้องสุดหล่อ” ฮ่าฮ่า
แต่คำขอบคุณของพี่เค้าหลังจากที่เรา
รับถุงกระเพาะปลามาแล้ว ทำให้เรารู้สึกว่าเราได้ช่วยเหลือคน คนนึง ให้มีชีวิตอยู่สู้ต่อไปยังไงยังงั้นเลย
เค้าบอกว่า “ขอบคุณมากน่ะคับ
ที่เป็นกำลังใจให้ “ …สั้นๆ แต่กินใจเหลือเกิน ไม่นึกเลยว่ากระเพาะปลาหนึ่งถุงจะทำเอาเราซาบซึ้ง
ถึงเพียงนี้
กินกระเพาะปลาไปน้ำตาแห่ง
ความปลื้มปิติก็พรั่งพรูออกมา เสมือนว่าเราได้เป็นหนึ่งในสมาชิกองกรณ์ u n i c e f ….

ป้ายกำกับ:

ใส่ความเห็น