7-11 หน้าตลาด มีป้าหาบเร่คนนึงนั่งหยิบตุ๊กตาปูนปลาสเตอร์รูปสัตว์หลากแบบใส่ถุงพลาสติกวางเรียงรายบนหาบ เรารู้สึกเองว่า..ป้าแกยังไม่น่าจะขายได้มากนัก.. สังเกตุจากของที่เต็มหาบทั้งขวาซ้ายและใบหน้าคล้ำกร้านราวกับตากแดดตากลมมาทั้งวัน พอจัดแจงของเสร็จก้พอจะมีเวลาได้พักผ่อนหายใจหายคอ นั่งทอดสายตามองอะไรบางอย่าง เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ ..ยืนมองคุณป้าอยู่ซักพักใหญ่ๆ ทำไมเราถึงรู้สึกเห็นใจคุณป้าหาบเร่คนนี้อย่างบอกไม่ถูก ใจนึงก้อยากจะช่วย ใจนึงก็เขิลที่จะเดินเข้าไปซื้อตุ๊กตาปูนฯ และแล้วก็มีพี่คนนึงเดินเข้ามาซื้อ เราจึงใช้จังหวะนั้นเข้าไป..หุหุ ถามป้าว่ามีเต่ามั๊ย แกก็รื้อของที่แกเพิ่งจัดไป เฮ้อ!..ขอโทษนะคุณป้า!! และแล้วเราก้ได้ตุ๊กตาเต่าหยอดเหรียญ ในราคาที่ถูกมาก 20 บาทเอง.. กว่าจะได้เงินแต่ละบาทแต่ละสตางค์สำหรับบางคน นี่ยากเย็นแสนเข็ญเหมือนกันนะ สู้ๆนะคุณป้า ^^

          วันศุกร์ที่ 13 พฤษภาคม 2554 ในช่วงเวลาเย็นย่ำ ครึ้มฝน..ครึ้มฟ้า มีน้องในที่ทำงาน
คนนึงเดินมาบอกว่าได้บัตรสครับบฟรี! 2 ใบ ♥! ในใจลิงโลดด้วยความดีใจอย่างบอกไม่ถูก(*o*)
.. ..แต่ ผ่านไปไม่ถึง 10 นาที เค้าเดินกลับมาอีกครั้งและบอกว่า ได้แค่ใบเดียวเองนะ กราฟแสดง
ความดีใจที่พุ่งสูงปรี๊ด ดิ่งลงด้วยความเร็วที่ไม่ต่างกับเมื่อ10นาทีก่อน… แต่น้องเค้าไม่ไป เค้าให้เรา
ใจนึงก็ดีใจมาก แต่อีกใจนึง การไปดูคอนเสิร์ตคนเดียวคงเหงาน่าดู …เอาน่า! อย่างกะเราไม่เคยดู
คอนเสิร์ตคนเดียวงั้นแหละ ไปมา 2-3 หนแล้ว อีกซักครั้งจะเป็นไรไปเล่า…. จรฯ

          วันเสาร์ที่ 14 พฤษภาคม 2554 ยามเช้า ฝนฟ้าช่างเป็นใจ พรั่งพรูหล่นลงมาเป็นสายอย่าง
ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เปิดคอมเช็ค FB ได้รับ Msg จากน้องคนนึงบอกว่า “อยากดูสครับบ” เอาแล้วไง!!!
บัตรมีใบเดียว ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ ต้องไปเอาที่หน้างาน แต่เราก็อยากให้เค้าไปด้วย จะได้มีเพื่อน
เลยลองหาบัตรในโซเชียลเน็ตเวิร์คอีกครั้ง เจอคนนึงโพสไว้ที่ FB ของสครับบ บัตร 600 ขาย 1,000
โทรหาน้องว่าจะเอามั๊ย เด๋วจะช่วยออกครึ่งนึง แต่น้องเค้าขอถามหาบัตรจากเพื่อนเค้าก่อน…
และน้องหาไม่ได้ พอจะกลับมาซื้อ เวลาผ่านไปไม่กี่อึดใจ เค้าขายไปแล้ว! แต่ก็ยังไม่หมดหวังและ
โทรไปหาอีก 2 ราย เค้าก็ขายไปหมดแล้ว เวลาใกล้เข้ามาทุกทีเริ่มรู้สึกหมดหวัง แล้วจู่ ๆ ก็มีคนส่ง
Msg มาทาง FB บอกว่ามีบัตรให้เราทิ้งเบอร์ไว้ เวลาล่วงผ่านไปไม่มีแม้แต่เสียงตอบกลับ …!!!
ส่ง Msg ไปถามอีกครั้ง กลับได้รับคำตอบที่ทำให้ผิดหวังเช่นเคย (ครั้งแล้ว-ครั้งเล่า! ซ้ำแล้ว-ซ้ำเล่า!)
กลับมาคุยกับน้องอีกครั้ง และถามเค้าว่า ” ใจสู้หรือป่าว ” ไปหาบัตรที่หน้างานกันมั๊ย ไม่ลองก็ไม่รู้..
จะว่าไปตายเอาดาบหน้าก็ได้ อย่างน้อยจะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลังว่าเราไม่ได้ลองทำ…
น้อง(ใจสู้) โอเค เด๋วเจอกัน ^^           เวลา 16.30 กว่าๆ ถึง ธันเดอร์โดม เมืองทองธานี หน้างานก็เจอคนถือป้ายรับซื้อบัตร
ในตอนแรกคิดว่าเป็นคนที่อยากดูคอนเสิร์ตแต่ไม่มีบัตร ที่ไหนได้ เป็นพ่อค้า แม่ค้าหน้าเลือด
ที่รอรับซื้อบัตรจากคนที่บัตรเหลือ แล้วมาขายต่อในราคาเท่าตัว ทำไมนะ จิตใจคนเหล่านี้
ช่างเลือดเย็นเหลือเกิน ใจร้ายมาก เอารัดเอาเปรียบกับแฟนเพลงที่เค้าต้องการมาดูคอนเสิร์ต
ของศิลปินที่เค้าชื่นชอบ เราตัดสินใจถูกแล้วที่ไม่ซื้อ เพราะทำใจยอมรับไม่ได้ และถ้าสุดท้ายแล้ว
เรายังหาบัตรอีกใบไม่ได้ เราก็จะไม่เข้างาน (พูดกัน ขำๆ ถ้าเราไมได้บัตร คงเปลี่ยนไปเชียร์
ฟุตบอลทีมเมืองทอง ยูไนเต๊ด ที่เตะอยู่สนามข้างๆ แทน หุหุ) แต่แล้วก็มีเรื่องไม่คาดคิด!!!
เพราะน้องดั๊นไปรู้จักกะทีมงานคอนเสิร์ตคนนึง ทักทายพูดจาบอกถึงความเป็นมาเป็นไปว่ายังหาบัตร
ไม่ได้ ตัวเค้าก็อยากจะพาเข้าไปนะแต่ยังรับปากได้ไม่เต็มคำ แต่อย่างน้อยก็ยังเพิ่มความหวังที่มีเพียง
น้อยนิดขึ้นมาบ้าง ถึงเวลาที่เราต้องโทรหาพี่คนนึงที่เค้าจะเอาบัตรมาให้ พอโทรไป ?…ติดต่อไม่ได้..?
นั้นไง! ลองโทรไปอีกที ปลายสายมีเสียงตอบรับแล้ว “กำลังจะถึง เด๋วเจอกัน” ใบหน้าเริ่มจะมีรอยยิ้ม
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง พี่เค้าโทรมาและนัดเจอกัน เค้าบอกว่าเค้าใส่เสื้อลายแดง กางเกงสีครีม
ระหว่างที่รอ ในใจก็ภาวนาขอให้เค้าให้บัตรเรา 2 ใบเถิ๊ด ไม่นานพี่เค้าก็เดินมาเจอเรา ยิ้มทักทาย
และถามเราว่าจะเอาใบเดียวหรือสองใบ เพราะเห็นเรายืนอยู่สองคน เราหันไปมองหน้าน้องและ
หันกลับมาที่พี่เค้าด้วยสายตาขอความเมตตาแก่เราทั้งสองคนด้วย . .. ..พี่เค้าใจดีมากยื่นบัตรให้เรา
2 ใบโดยปราศจากข้อแม้ใดๆ ณ ขณะนั้นดีใจกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว . .
…… .. . ….. (บนหนทางที่มืดมิด ขอเพียงแสงสว่างอันน้อยนิดก็เปรียบปดุจน้ำทิพย์ชโลมใจ)…. … .. …. ความกดดันที่มีกลับกลายเปลี่ยนเป็นความผ่อนคลาย สบายใจ จากที่คิดว่าเป็นบัตรยืนก็กลับเป็น
บัตรนั่งด้านหลัง ซึ่งเรารู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ที่ไม่ได้ต้องไปเบียดเสียดด้านหน้า เราได้ที่นั่งแถว
C 15, 16 มีแก็งติ่งชบาแก้ว กรี๊ดๆๆ อยู่ถัดหลังเราไป เราทายกันกับน้องว่า scrubb จะเปิดตัว
ด้วยเพลงอะไร แต่ไม่มีใครทายถูก เพลงเปิดตัวเป็นเพลง ฟ้า และเพลงฮอตฮิตหลากหลาย นานา
ตามมาเป็นขบวน แขกรับเชิญ ที่เกริ่นไว้ Double S …. Stamp & Singto NumChok
เรียกเสียงกรี๊ดด ไม่แพ้กัน ได้ดูได้ฟังบางเพลงที่ไม่เคยเล่นสด และเป็นครั้งแรกที่เห็นพี่บอล
ร้องเพลง “กลัว” เพราะมากๆ คอนเสิร์ตสนุกมากถึงมากที่สุด เราแทบจะร้องได้ทุกเพลง. ..♫ …
……สุขใจทุกอย่าง Hidden Track : ในตอนที่รู้ว่าบัตรสครับบเกลี้ยงแล้ว รู้สึกเสียใจแต่ก็พยายายามเข้าใจและยอมรับ
ปลอบใจตัวเองว่าดูสครับบอยู่บ่อยๆ ไม่เป็นไรไหรอกมั้ง ….แต่! โชคชะตาฟ้าลิขิตหรือไร ทำให้เราได้
มาดูคอนเสิร์ตครั้งนี้ ต้องขอบคุณหลายๆคน หลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่าง ที่ทำให้เราโชคดีเพียงนี้ แต่มีอยู่
2 เรื่องที่ทำให้เรารู้สึกในใจ เรื่องแรก อย่ามัวปล่อยเวลาผ่านไป ถ้าตั้งใจจะทำอะไรก็ต้องรีบทำ.. ซะ
และอีกเรื่อง ทำให้เรารู้ว่า ถ้าเรามีศรัทธา มีความเชื่อ ปาฏิหาริย์ เกิดขึ้นกับเราได้เสมอ!
( ขอให้มีเรื่องพิเศษ พิเศษ เกิดขึ้นกับผม แค่วันละครั้ง ก็พอ…. สาธุ๊ )
]]> http://teppei78.wordpress.com/2011/05/16/scrubb-sing/feed/ 0 teppei78 http://teppei78.wordpress.com/2010/09/27/%e0%b8%9a%e0%b8%97%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%a5%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b3%e0%b8%ab%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b9%80%e0%b8%95%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%aa%e0%b8%95%e0%b8%b4/ http://teppei78.wordpress.com/2010/09/27/%e0%b8%9a%e0%b8%97%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%a5%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b3%e0%b8%ab%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b9%80%e0%b8%95%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%aa%e0%b8%95%e0%b8%b4/#comments Mon, 27 Sep 2010 06:03:58 +0000 teppei78 http://teppei78.wordpress.com/?p=201 ]]> ยามสายโคดๆ ของวันจันทร์ที่ 27 ก.ย 53 เพิ่งได้ยินเพลงนึงอย่างบังเอิญ
สุ่มเสียงเหมือนพี่ นภ พรชำนิรู้สึกถึงความไพเราะ จึงตั้งใจฟังต่อไป
บทเพลงพูดถึงการปล่อยวาง ด้วยน้ำเสียง ด้วยเนื้อเพลง อยากรู้แต่ไม่อยากถาม
ว่าเพลงอะไร… จึงเสิร์ซกูเกิ้ล ดูว่าพี่นภ ออกซิงเกิลเพลงใหม่ รึป่าว……
ไม่เห็นมีเลย! จึงลองกลับไปดูอัลบั้มล่าสุด Boyd-Nop  ไล่ฟังไปทีละเพลง
ไม่เรียงลำดับ เหลือเพลงสุดท้าย ในใจถ้าเพลงนี้ไม่ใช่คงผิดหวังน่าดู….

“นั่งมองตัวเองย้อนมาแล้วดูก็ขำดี นี่ฉันกำลังทำอะไรนะ
เฝ้าคอยทำงานเพื่อจะสนองความต้องการ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหน”

จึงไม่ยอมพักไม่ยอมแพ้  ไม่ยอมรับความเที่ยงแท้
ว่าชีวิตของเราก็มีเพียงเท่านี้..

เพราะตอนเรากิน ก็กินได้เพียงเท่านี้
เพราะตอนเรานอนเมื่อ นอนหลับแล้วก็ ลืมทุกที
ส่วนของทุกๆสิ่ง ไม่ได้เป็นของเราจริง
เมื่อเวลาของเราหมด พอเวลาของเราหมด
เรื่องก็จบกัน เรื่องก็จบกันใช่ไหม

บางทีก็ลืมคิดไป ที่เราสะสมมา
สุดท้ายจะอยู่กับใครนะ
จะมีอะไรบ้าง ที่ติดมือติดไม้ไป
เมื่อถึงเวลานั้นไหม

จึงไม่ยอมพักไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมรับความเที่ยงแท้
ว่าชีวิตของเราก็มีเพียงเท่านี้

เพราะตอนเรากิน ก็กินได้เพียงเท่านี้
เพราะตอนเรานอนเมื่อนอนหลับแล้วก็ ลืมทุกที
ส่วนของทุกๆสิ่ง ไม่ได้เป็นของเราจริง
เมื่อเวลาของเราหมด พอเวลาของเราหมด
เรื่องก็จบกัน

“เรื่องก็จบกันใช่ไหม”

เพราะตอนเรากิน ก็กินได้เพียงเท่านี้
เพราะตอนเรานอนเมื่อนอนหลับแล้วก็ ลืมทุกที
เพราะตอนเรากิน ก็กินได้เพียงเท่านี้
เพราะตอนเรานอนเมื่อนอนหลับแล้วก็ ลืมทุกที
ส่วนของทุกๆสิ่ง ไม่ได้เป็นของเราจริง
เมื่อเวลาของเราหมด พอเวลาของเราหมด
“เรื่องก็จบกัน”
“เรื่องก็จบกันใช่ไหม”

ส่วนของทุกๆสิ่ง ไม่ได้เป็นของเราจริง
เมื่อเวลาของเราหมด พอเวลาของเราหมด
เรื่องก็จบกัน

สีเถ้าเทานวล ถ้วนเถ้า

ในระหว่างควันอวล นวลเทา

ลอยแล้วแผ่วเบาเป็นวงวง

ลมเงียบเสียงเห่ ณ เพล้โพล้

สิ้นแม้เสียงโห่ไม้โล้ส่ง

ตะวันไต่ไล่ลดที่กลดทรง

ไต่ลงตีนฟ้าเพลาพลบ

ไล่ระดับน้อยน้อยค่อยค่อยช้า

ทว่า ฉับพลันก็บรรจบ

กับเส้นแบ่งขอบฟ้าออกจากภพ

จึงคบแสงจันทร์พรรณราย

มิทันสิบพริบตา มิน่าเชื่อ

แสงเรื่อเรืองอุ่นก็สูญสาย

บุหรี่มอดตลอดมวน

อวนอาย ก็วาบดับวับวาย

สิ้นสายควัน…

มนตรี ศรียงค์ – กวีหมี่เป็ด สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่รู้คิดยังไง จู่ๆ ก้มีอาการสำนึกรักบ้านเกิดแบบเฉียบพลัน ใช้วันหยุด ลาพักร้อนกระทันหันซะอย่างงั้น โดยไม่ได้บอกไม่ได้กล่าวเพื่อนร่วมงานก่อนแต่อย่างใด… บ้านเกิดอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง ไม่ได้กลับบ้านซักพักล่ะ ยิ่งวันหยุดเทศกาล หรือวันหยุดติดต่อกันหลายวันยิ่งไม่ได้กลับเพราะ คนเยอะเลยพาลไม่อยากจะกลับช่วงนั้น พ่อกับแม่แก่ขึ้นเยอะเลยแต่ก็ยังทำงานหนักเหมือนเดิม ไม่ได้มีของติดไม้ติดมือไปฝากเลย แต่คิดเอาเองว่าแค่เรากลับมา เค้าก็คงดีใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว… เพื่อนๆ สมัยเด็กๆ ก็พากัน กลับไปอยู่ที่บ้านกันหมดแล้ว คงเป็นเพราะพวกเค้าเหล่านั้น ต่างคนต่างมีกิจการของตัวเอง ที่ต้องสืบทอด กลับมามองตัวเราไม่มีอะไร นอกจากความรู้ที่พ่อแม่ส่งเสียร่ำเรียน เป็นเครื่องมือหาเลี้ยงชีพสำหรับตน ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันไป…เฮ้อ! เคยคิดอยากจะกลับไปทำงานที่บ้านแต่ยังหาลู่ทางทำมาหากินไม่ได้เลย นอกเสียจาก… เป็นคุณครู เจริญรอยตามพ่อกะแม่… ยังมอง อนาคตตัวเองไม่ออกเลยว่าจะเป็นอย่างไร แต่ก็จะพยายามทำวันนี้ให้ดีที่ซู๊ดส์… วันต่อไป คงจะดีเองอ่ะเน้อ กลับบ้านไป วันๆ ก็ไปกินอะไรอร่อยๆ ที่เคยชอบกินสมัยละอ่อนอยู่ กินอยุ่หลายอย่าง หลายเจ้ามาก จนน้ำหนักเพิ่มขึ้นมาตั้ง 1 กิโลแน๊ะ แต่กลับมาก็คงลดลงเหมือนเดิม เพราะที่นี่ๆ ของแพงจัง ไม่เหมือนที่บ้านเราเลย… จริงๆ น่ะ อยากจะเขียนถึงหนังสือเล่มนึงมากกว่าแต่ก็เกริ่นที่มาที่ไปซะเยอะเลยเน้อ “โลกในดวงตาข้าพเจ้า” เป็นหนังสือบทกวีร่วมสมัย รู้จักหนังสือเล่มนี้เพราะได้รางวัล ซีไรท์ ได้อ่านความเป็นมาผู้เขียนจากหนังสือพิมพ์ฉบับนึง จึงเกิดความสนใจใคร่ที่อยากจะอ่าน ยิ่งช่วงที่กลับบ้านได้ฟังเพลง “ไม่หรอกครับ” ของอพาร์ตเม้นท์คุณป้า ft. เป็นเอก เพลงเค้าเหมือนกับบทกวีบทหนึ่งเลย ยิ่งรู้สึกว่าอยากลองอ่านหนังสือบทกวีดูซักครั้ง และแล้ว “โลกในดวงตาข้าพเจ้า” ก็เป้นของข้าพเจ้า โดยแม่ของข้าพเจ้าเป็นผู้ซื้อให้…. เปิดสุ่มไปเจอบทกวีที่ชื่อว่า…เพียงพริบตา เป็นบทส่งท้ายของกวีร่วมสมัยเล่มนี้ …ภาษาสละสลวย เข้าใจง่าย รู้สึกว่าจะทำให้เราคล้อยตามเนื้อเรื่องที่อ่านอย่างบอกไม่ถูก บางครั้งก็เผลออมยิ้ม… อย่างไม่รู้ตัว มันเรื่องอะไรของข้าพเจ้าเนี๊ยะ เขียนไปเขียนมา ลงไม่ได้ จบซะดื้อ ๆ อย่างงี้ดีกว่า..เน้อ
]]> http://teppei78.wordpress.com/2010/07/15/%e0%b9%82%e0%b8%a5%e0%b8%81%e0%b9%83%e0%b8%99%e0%b8%94%e0%b8%a7%e0%b8%87%e0%b8%95%e0%b8%b2%e0%b8%82%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%9e%e0%b9%80%e0%b8%88%e0%b9%89%e0%b8%b2/feed/ 0 teppei78 http://teppei78.wordpress.com/2010/07/15/%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%b0%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a8-%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b8%a5%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%99%e0%b9%81%e0%b8%9b%e0%b8%a5%e0%b8%87/ http://teppei78.wordpress.com/2010/07/15/%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%b0%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a8-%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b8%a5%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%99%e0%b9%81%e0%b8%9b%e0%b8%a5%e0%b8%87/#comments Thu, 15 Jul 2010 08:19:27 +0000 teppei78 http://teppei78.wordpress.com/?p=89 ]]> “บนถนนกว้างไกลและเงียบเหงามีเพียงตัวเราและเสียงเต้นของหัวใจเหมือนโลกไม่มีผู้ใด
เป็นคนสุดท้ายของโลกใบนี้” จู่ก็ๆเผลอฮัมม เพลงนี้ขึ้นมาในวันที่ใจซบเซา… “ไปไม่เป็น”ของ วงเออ… จำได้ว่าอยู่ประมาณ ม. 5มั้งที่รู้จักวงนี้จนถึงวันนี้ก้ยังจำเนื้อร้อง ของเพลงนี้ได้ เดือนนี้เป็นเดือนที่ทำเอาเราโซซัดโซเซ ทางนั้น ทางนี้….เรื่องนั้น เรื่องนี้… จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวปล่อยไปตามหัวใจมากเกินไปรึป่าว? เป็นเดือนที่เริ่มทำงานวันเสาร ์ (วันหยุดหายไปตั้ง 4 วันอดดูพระทิณวงศ์ ทุกเสาร์เลย….ฮือๆ คิดถึงฑิมลทาจัง) เป็นเดือนที่มาทำงานสายจนโดนหักเงินมากที่ซู๊ดในชีวิตการทำงาน เป็นเดือนที่การงานเริ่มสับสนวุ่นวายมาก (เพื่อนร่วมงานก็น้อยลงด้วย) รวมทั้งเรื่องของหัวใจที่เกิดหวั่นไหวไปตามประสาคนจรหมอนหมิ่น ………..เพราะอากาศ….เปลี่ยนแปลงบ่อย(อย่าห้ามใจผมเลย)……….. อาทิตย์ที่ผ่านมาไปเดินเล่นที่สวนจตุจักรมา ไปแวะกินส้มตำร้านจัดจ้าน…ครั้งก่อนก็ว่าจะแวะกิน แต่คนเยอะเลยไม่ได้แวะหนนี้มาสายๆ ไม่ค่อยมีคนเลยลองแวะกินอีกซักที มาช่วงสายๆ ดีน่ะ คนไม่เยอะ การได้มาเดินดูของต่างๆ นานาหลากหลายเนี๊ยะก็ผ่อนคลายเน้อ เพราะปกติหลังจากเลิกงานก็กลับห้องไม่ได้แวะไปเดินที่ไหนเลย…เฮ้อ!! วนๆเวียนๆ ลำพังคนเดียวกับตัวเราแค่นี้คนเดียวแค่นี้ ปล่อยวันผ่านไปงั้นๆแค่เป็น1คน ที่ยัง(ล่องลอย)เดินทางเรื่อยไป บางเวลาลืมตามีตัวคนเดียวต่างจากคนทั้งหลาย ผู้คนทั้งหลาย ยังวุ่นวายสับสนกับความคิดคล้ายกับมีอะไร ค้างคาในใจ…
]]> http://teppei78.wordpress.com/2010/07/15/%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%b0%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a8-%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b8%a5%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%99%e0%b9%81%e0%b8%9b%e0%b8%a5%e0%b8%87/feed/ 0 teppei78